Dagboek deel 115, 

Gretha's dagelijkse verslag mbt de ziekte, 9-2 '23-26-3 '23

 In de zomer van '22 hevige exceem uitbarsting over gehele lichaam.

In augustus zakte het iets af, om in november 'in volle glorie' terug te keren!

Van november tot 8 februari '23 werd het steeds erger en erger. Hij lag, gewikkeld in een militaire winterslaapzak (warm tot -15 gr.), met een verzwaarde dikke deken over zich, rillend van de kou in bed. Alle ledematen, lijf en gezicht waren enorm opgezet en lopen was uiteindelijk vrijwel onmogelijk. Heel even naar buiten moest uiteindelijk in een rolstoel; zelf lopen was inmiddels niet meer mogelijk.

Twee, soms driemaal daags, bed in de huiskamer èn logeerkamer verschonen. Alles onder de schilfers en korstjes en bloed....

donderdag 9 feb.

Sebo is met ambulance naar ziekenhuis gebracht. Helemaal bedekt met wonden, ontstekinkjes en kurkdroge en opgezette huid. 

Bloeddruk was bij binnenkomst gevaarlijk laag, 56/39, pols 120...

Direct aan infuus gelegd en hopen dat de bloeddruk weer omhoog gaat, anders moet hij naar I.C. 

maandag 13 febr.

Heb relatief goede nacht gehad. Werd redelijk opgewekt wakker.

Lieve, betrokken familie en vrienden, broeders en zusters. Bedankt voor jullie grote steun door gebed, lieve berichten en medeleven en praktische dingen. Jullie zijn een grote steun voor ons beiden.

Sebo mocht afgelopen nacht en ochtend niets drinken ( en eten) wat hem zwaar viel vanwegen een erg droge mond en keel. Nu de onderzoeken uitgesteld zijn naar woensdag, heeft hij toch kunnen genieten van een brunch.

De infuuslijn wordt vanmiddag of morgen verplaatst van de lies naar de slagader in de bovenarm, zodat hij mbv fysiotherapie wat beweging kan krijgen om te bespoedigen dat het vele vocht uit zijn lijf, vooral onderlijf, vermindert. 

De benauwdheid is wat minder behalve als hij veel praat. Zijn stem klinkt al veel krachtiger vandaag en zijn huid ziet er steeds gaver uit, de knapperd. ( het wordt nog gevaarlijk met al dat  vrouwelijk personeel hier🤪).

Laten we blijven bidden dat de onderzoeken van woensdag uitwijzen dat 'pietje' onschadelijk is gemaakt en in het hart geen schade heeft kunnen aanrichten

Infuuslijn wordt nu uit lies (slagader) verplaatst naar slagader in bovenarm. Graag gebed dat dat geen bloedingen zal veroorzaken en Sebo zijn onrust daarover bij de Heer mag láten.

We kunnen terugkijken op een hoopvolle dag. Sebo heeft Gods nabijheid ervaren tijdens het plaatsen van de infuuslijn in zijn bovenarm. Deze is niet, zoals ik eerst begrepen had, in een slagader geplaatste maar in een gewone ader zo'm 10 cm boven de binnenkamt van de elleboog. Een zogenoemde picc-lijn.

Een PICC-lijn (perifeer ingebrachte centraal veneuze katheter) kan nodig zijn om langdurig en/of veelvuldig toegang tot de bloedbaan te hebben. Bijvoorbeeld om langdurig of veelvuldig medicatie via een infuus toe te dienen.

Het heeft nog wel 2x nagebloed maar toen ik bij jem wegging vanavond leek de ingangswond dicht. Hopelijk blijft dat zo. Morgen kan dan de infuus naar de arm en de infuuslijn uit de, hier wél, slagader in de lies. Dat is nog even wel weer een spannend moment waarvan Sebo en ik dachten dat dat ook vanmiddag zou gebeuren. Maar goed dat dat niet zo was omdat die nabloedingen er nog waren.

De PET scan en echo via de slokdarm staan voor woensdag gepland. Dat wordt dan weer een drukke, spannende dag voor hem. De PET -scan neemt zo'n 3 á 4 uur in beslag. Is van z'n hele lichaam. De echo hoeft niet lang te duren, hooguit half uurtje.

dinsdag 14 feb.

Sebo heeft het emotioneel momenteel even moeilijk. Door vermoeidheid en lichamelijk ongemak: benauwdheid en pijn hier en daar door vocht erg opgezette delen.

Ze komen nu zo de infuuslijn uit de slagader halen (lies).

Het eruithalen is prima gegaan moest daarna een uur zo plat mogelijk liggen waarvan nu nog 20 minuten.

woensdag 15 feb

Update van Sebo z'n wel en wee;

Sebo mocht vanmorgen al mooi op tijd naar de PET-scan. Daar moest hij ruim een halve liter water drinken voorafgaand aan de scan. De echo, die daarna zou plaats vinden, kon daardoor niet doorgaan. Daarvoor mag hij 6 uur helemaal niks hebben, zelfs geen water. Jammer dat er dus iemand niet wist dat deze onderzoeken niet vlak achter elkaar kunnen en daardoor Sebo per abuis niks mocht drinken. Maar meneer was helemaal happy dat de echo nog niet doorging en hij weer mocht eten en drinken. Toen ik rond 13 uur bij hem kwam zat hij aan tafel, ja ja, en had net z'n lunch op. Hij zei:" Ik heb het ráp opgegeten voordat ze bedenken het alsnog nu dóór te laten gaan en ik nog niks mag hebben."😅

Hij ligt nu lekker te slapen  en dat is maar goed ook. Afgelopen nacht kon hij de slaap niet vatten.

Gisteravond is mijn schoonzus bij me gekomen om me een aantal dagen te ondersteunen. Dat is een grote bemoediging en steun voor mij.

We danken Vader God voor Zijn goedheid en trouw, voor het enkele sppor voetstappen op de moeilijke weg waar Hij ons draagt.

"HÍJ IS ERBIJ" is wat Sebo me steeds zegt.

Amen

We hebben vanmorgen gezellig samen ontbeten nu ik toch niet vroeg weg hoefde.. vanavond had ze op me gewacht met eten. Heel lief en was gezellig om weer samen te eten.

Bedankt dat jullie blijven bidden. Heel waardevol voor mij/ons!!!🫂

donderdag 16 feb.

Update van Sebo's wel en wee. Prijs de Heer, het wél is méér.😃

Sebo gaat met 'sprongen' vooruit. De PET-scan heeft geen afwijkingen aan organen gevonden. Alleen in rechter-onderbeen een goedaardige tumor. Niks op of in het hart!!! God is barmhartig en genadig. Zoveel broeders en zusters die biddend om ons heen staan, gebeden die gehoord en verhoord worden.

Vanmiddag kwam de fysiotherapeute. Sebo kreeg een rollator en mag weer van bed af en aan de wandel. Hij is er heel content mee en heeft al een paar meter zelfs op de gang gelopen, GEWELDIG!!! Vanavond gaat de katheter eruit en dan wordt het bewegen in en buiten bed nog makkelijker, én noodzakelijker😁. 

Morgenmiddag staat de echo via slokdarm gepland. We hebben goede moed en vertrouwen dat die het wonder zal bevestigen dat het hart schoon is. 

Groot is de Heer, Hij is heilig en goed, door Zijn kracht staan wij vast in Zijn Liefde❤

Laat je leiden door de Heer in je bidden en danken voor de echo die gepland staat. Dat Zijn Naam verhoogd mag worden en Zijn wil zal geschieden. Halleluja,

Maranatha!

vrijdag 17 feb

Morgen wordt definitive uitslag van echo verwacht. Voorlopige uitslag: ze kunnen endocarditis niet uitsluiten (dus ook nog niet bevestigen😁). Nog even door bidden dus.Voelt zich wel goed. Het overtollige vocht neemt duidelijk af. Hij is wel nog moe maar dat is niet verwonderlijk.

Ben nog bij hem nu. Wordt nèt wakker. Ga ik ff bakkie koffie maken nu. Oploskoffie☕

zaterdag 18 feb.

Zonet ZH gebeld. Situatie blijft zorgelijk stabiel. Klinisch te goed voor IC, gelukkig. Dwz  ondanks zeer lage bloeddruk wél goed aanspreekbaar. Krijg 1 li. vocht  per uur via infuus in slagader in lies, ja, 1 liter, je leest het goed. Maar ondanks die hoeveelheid vocht komt er vrijwel geen urine. Waar blijft al dat vocht dan????

Hij belde me nunet zelf even nadat ik afdeling gebeld had. Hij klinkt niet zwak, best strijdbaar eigelijk. En vroeg me verschillende dingen mee te brengen straks zoals limonade en koffie😄. Hij had honger en ..... DORST.  Mag zoveel drinken als hij wil. 

Vraag ik me weer af: wáár blijft al dat vocht??

Ongeveer 10 uur hoop ik weer bij hem te zijn. Heb zelf vannacht toch nog wel 5 uren écht geslapen in 2 delen.

Gisteravond kwam een dermatoloog de uitslag van een biopt van de huid melden. Daaruit leek de oorzaak van de uitbraak van het eczeem te liggen in een allergische reactie op een medicijn. Welk medicijn weten ze niet. 

Vandaag is de zaalarts geweest met de uitslag van de echo van het hart en m.n. de hartkunstklep. Er is volgens hun bevindingen toch sprake van endocarditis; ontsteking in het hart. Daar wordt hij al voor behandeld en dat zal een aantal weken in beslag nemen. Het wordt behandeld met een 6 weken durende antibiotica-kuur die via de eerder genoemde PICC-lijn wordt toegediend. Zo hopen ze de bacterie de baas te worden.

Sebo is er heel rustig onder en we weten ons geborgen onder Gods vleugels. Hij heeft ons afgelopen 9 dagen al zo gezegend met Zijn bovenmenselijke rust en vrede. Ook nu weten we dat Hij erbij is en ons draagt, juist op momenten dat het moeilijk is.

Het is een zegen dat Sebo zich niet ziek voeld. Weer steeds mobieler is en steeds minder snel moe. 

Zoals het er nu uitziet zal hij maandag a.s. verhuizen van afdeling. Ligt nu nog op interne geneeskunde en gaat naar de thorax afdeling.

Maandag 20 feb.

Gistermiddag was een emotioneel onrustige middag voor Sebo wat ook direct negatief op z'n huid werkt. Tegen de verwachting in moest hij plotsklaps van afdeling wisselen, wat voor vandaag gepland was. Dit plotselinge, waar hij al nooit goed tegen kan evenmin tegen veranderingen, gaf hem nogal wat stress, wat weer jeuk veroorzaakt.

Hij is verhuisd naar de thorax afdeling en ligt daar nu aan een mobiel hartbewakingskastje. Hij krijgt naast de 3 maaltijden nog 3x daags iets eiwitrijks aangeboden in de vorm een smoothie, bouillon of bv een gehaktballetje. Dit is beleid op deze afdeling omdat eiwitten genezing bespoedigen. Vandaar ook dat vlees heel erg goed is voor de gezondheid. Vlees bevat nl veel eiwit. Dus laat maar komen die biefstuk🤪. Helaas, dat zit niet in het assortiment🤔

Sebo heeft goed geslapen afgelopen nacht en is weer in de rust gekomen. Samen bijbel lezen en bidden bemoedigde ons temeer hoe het bijbelgedeelte van vandaag weer zo mooi pastte bij onze gevoelens van dat moment. God weet precies hoe Hij ons troosten kan! HIJ IS ERBIJ.

Dinsdag 21 Feb.

Nieuwe afdeling, andere ('zaal-') artsen, fysiotherapeut, diëtist en uiteraard verplegers. Andere roomservice én ander menu. Sinds vandaag is de roomboter uit het menu van het ziekenhuis. Margarine is ervoor in de plaats. Ook een ei gaat op 'de bon'. Ei- en zalmsalade: uit het assortiment. Het (b?)lijkt dat gezonde producten vervangen worden door vega en vegan. Het is een regel vanuit de top. Ook het personeel is er niet blij mee, merkte ik. Dan maar gezonde producten van huis meenemen en minder eten van het ZH aannemen.

De fysiotherapeut en diëtist waren vandaag erg tevreden met Sebo. Ook een cardioloog kwam melden dat ze doorgaan met de kuur en over minimaal 2 weken weer een echo van het hart willen maken via de slokdarm. Het medicijn om overtollig vocht te verwijderen wordt weer gehalveerd. De bloeddruk daald weer iets te veel door het vele vochtverlies. Hier moet even een goede balans in gevonden worden. Vanwege de bacterie willen ze het overtollige vocht graag zo snel mogelijk kwijt. Maar de bloeddruk mag natuurlijk niet weer zo laag komen.

Sebo slaapt over het algemeen wel goed in het ZH. Ook overdag slaapt hij nog regelmatig zijn schoonheidsslaapjes😀. 

Zelf slaap ik ook vrij goed maar korter dan normaal. Het is dus heel fijn dat Sebo vanmorgen zei dat ik maar eens uit moet slapen. Makkelijker gezegd dan gedaan maar wel heel lief van hem.

Donderdag 23 feb.

Sebo en ik zijn samen erg verdrietig.

Hij voelde zich de laatste dagen hand over hand beter en hij zag er dan ook steeds beter uit. Zó goed zelfs, dat we allebei het gevoel hadden dat Sebo wel weer naar huis kon! Maar toen kwamen een paar artsen en die zeiden dat dat door de medicijnen kwam en "dat we ons goed moesten realiseren dat Sebo héél, héél, héél erg ziek was en dat we serieus rekening moesten houden dat er zéér waarschijnlijk een hartoperatie nodig zou zijn, met een slagingskans van 5%....!"

Blijkbaar was die bacterie in het hart en op-en rondom de kunstklep gaan zitten en als die bacterie niet zou reageren op de antibiotica (wat tot nu toe zo was..), zou er een operatie nodig zijn...

Nadat ze weg waren bleven Sebo en ik verslagen achter. We werden gedwongen om serieus na te denken over doodgaan. Hoe nu verder? en wàt als...? Hoe moet dat dan met mij? Met ons? Moeten we alvast dingen regelen?

Ook heeft Sebo net te horen gekregen dat hij nog maar 1,5 liter vocht mag per dag, alles inbegrepen. Bovendien mag hij maar 6 gram zout per dag. Dat is echt een ramp voor hem. Dit alles vanwege een verminderde en achteruitgaande hartpompfunctie. Hartfalen noemen ze het. Door die bacterie. Het doet de wereld van Sebo en mij instorten. 

Hij wil dringend jullie vragen om biddend rondom hem/ons te blijven staan! Donkere wolken pakken samen. 

Bidt aub dat het Licht mag/zal doorbreken

Aanvulling: de PICC-lijn is uit de arm gehaald. Is ontstoken. Hij krijgt een nieuwe PICC-lijn zodadelijk, in de nek of de lies. Sebo hoopt dan toch de nek zodat hij niet opnieuw een katheter in hoeft en aan bed gekluisterd wordt.

Here Jezus help hem alstUblieft!

Vandaag is een heftige dag voor ons beiden. Er waren een paar tegenslagen te incasseren. Sebo blijkt hartfalen te hebben. Daarom heeft hij nu een streng dieet gekregen: maximaal 1,5 li. vloeistof (alles inbegrepen) en maximaal 6 gram zout. Dat is een zware dobber voor hem. Ook is er een lichte ontsteking bij de PICC-lijn, die ze daarom eruit hebben gehaald. Op dit moment van schrijven zijn ze op een operatiekamer een nieuwe aan het plaatsen in zijn nek/hals(?). De tegenvallers gaven aanvankelijk flink wat deining in de emoties, wat nogal logisch is. Maar doordat er een kring van bidders om ons heen staat en we zelf ook samen nog een moment van gebed mochten hebben, ging Sebo toch in de rust, wetende dat Vader God hem draagt, met de verplegers mee. 

Zaterdag 25 Feb.

Sebo:"Donderdag was een duistere dag waarbij het voelde dat de duvel me in een diepe duistere vuilnisbak duwde en me met een duistere deken bedekte en het deksel erop deed. Maar Vader God kwam, en het voelde alsof Hij het deksel eraf rukte en het slot in gruzelementen viel. Hoe de duistere deken weggenomen werd door Hem en Hij me er liefdevol weer uit tilde. Dit was donderdagavond en resulteerde erin dat ik goed geslapen heb en ook gisteren en vandaag een goede dag heb." Dank U Heer voor Uw liefdevolle goedheid en trouw! Halleluja!

zondag 26 Feb.

Een week eerder dan 'afgesproken' heeft Sebo net te horen gekregen dat hij morgenmiddag opnieuw een echo van z'n hart en kunstklep krijgt via de slokdarm. Willen jullie hem aub weer in jullie gebeden meenemen en bidden dat mag blijken dat de schade aan/in z'n hart aan het afnemen is? En dat Sebo rust mag ervaren en de duvel geen vat op hem zal hebben. Dankjullie wel voor jullie voorbede!

Lieve bidders, vergeet niet ook te danken! 

De cardioloog is ondertussen geweest met hoopvol nieuws. De bloeduitslagen waren goed!! En vond Sebo er goed uitzien. (Dat vind ik al jááren🥰). 

maandag 27 Feb.

Vanmorgen hoopvol nieuws. Vanmiddag ging de echo goed. En morgenochtend gaan diverse artsen van verschillende specialiteit 'casus' Sebo bespreken. In de loop van de dag zullen ze ons op de hoogte stellen is het plan. Ws mag Sebo nog deze week van het hartbewakingskastje af. Morgen horen we dat als het goed is. Het was een mooie dag onder de vleugels van Vader God. Dankjewel Vader, u bent een (ver-) hoorder van gebeden. Halleluja, Maranatha.

Dinsdag 28 Feb.

Vandaag is een dag van diepe dankbaarheid. Zo'n dag waarop je alles door een zonnige bril ziet. De vogels zingen mooier en onze kippen zijn nog gezelliger om me heen. Okee, okee, ik vertel het al....

Vanmorgen kwam de verpleegkundige vertellen dat de bespreking pas vanmiddag was maar.... de plakkers met hartbewaking mocht wél al eraf. Yes, dát was goed nieuws. Zijn hart was blijkbaar zo stabiel dat continue bewaking niet meer nodig was. 

Halverwege de middag kwam de zaalarts, een cardiologe, met nog een paar artsen en vertelde dat... de bacterie niet meer op de hartklep gevonden is. Gewoon helemaal schoon! Ze begrepen niet hoe dat kon, maar Sebo zei dat WÍJ dat wèl begrijpen, terwijl hjij met z'n vinger naar boven wees! 

De kuur willen ze welliswaar voor de zekerheid wel afmaken en dat kan niet thuis vanwege de PICC-lijn. De week nadat de kuur klaar is krijgt hij dan opnieuw echo's en bloedonderzoek om te bepalen of de bacterie echt helemaal uit het lichaam is. 

Daarbij hebben ze wel nog een andere huidgerelateerde bacterie gevonden die ze dan ook maar 'even' gaan bestrijden met een andere antibiotica maar die is niet gevaarlijk voor het hart en Sebo heeft er ook geen last van; voelt zich goed. Is alleen snel moe ws door de verminderde pompkracht van het hart. 

Dus: 

-geen hartbewaking meer

-geen bacterie meer op de hartklep

-geen operatie nodig

-wél een dankbaar hart

-wél een wonder van Jezus

-onze tranen door Hem veranderd in gejuich!!!

Dank U Heer. Halleluja.

Vrijdag 3 Maart

Gisteren is de PICC-lijn bij Sebo opnieuw vervangen op weer een nieuwe plek. Nu bij linker sleutelbeen. Hoeveel plekken zouden er nu nog beschikbaar zijn? (Misschien een mooie vraag voor een kwis😳.) 

Ook is er weer bloedonderzoek gedaan om te kijken in welke mate de vorige lijn ontstoken is. Vandaag kwam daarvan al de uitslag en de ontstekingswaarden bleken laag. Goed nieuws dus. Prijs de Heer.

Sebo probeert elke dag een poosje langer op de hometrainer te fietsen die op de afdeling staat. Daar is een groot beeldscherm bij en die kun je instellen op een stad, dorp of natuurgebied in Nederland of europa. Dan is het net alsof je daar fietst. Dan fiets je zo een kwartier of langer weg. Je kunt wel een eind weg fietsen maar dán nog terúg......🤔😅…

We danken Vader God dat Hij er steeds bij was en is. Niets komt voor Hem onverwacht. Hij wist/weet alles al vanaf het begin. Hij is erbij!

Graag gebed voor herstel van het immuunsysteem van Sebo en dat de 'kweek' niets verkeerds oplevert.

Dinsdag 14 Maart

Gisteren kwamen de artsen vertellen dat de ontstekingswaarden iets gestegen waren. Er is dus opnieuw bloed op kweek gezet om de 'dader' te vinden. Ze denken dat het door de PICC-lijnen komt. Ze wilden hem aanvankelijk vervroegd naar huis sturen en daar met wijkverpleging de kuur af laten maken, waarvan ze eerst zeiden dat dat niet kon. Sebo wil het liefst in ZH blijven tot de kuur klaar is en de controle daar houden. 

Vanmorgen zijn de artsen weer geweest en is er weer een, uitwendige, echo van het hart gemaakt. Conclusie: er is geen lekkage, of iets anders wat niet goed is, in het hart te zien. Dat is goed nieuws! Tot nu toe kunnen ze uit de laatste bloedafname zien dat er een bacterie of gist/schimmel in het bloed zit. De verwachting is dat dat idd van de PICC-lijn komt. Die bestrijden ze nu ook met een ander antibioticum en wachten op verdere info uit de kweek. Dit duurt meestal een aantal dagen. Hoe langer het duurt, hoe specifieker de info. We vertrouwen erop dat het goed komt. Zolang deze kweek nog 'loopt', en deze tweede antibiotica, blijft Sebo iig nog in het ZH. We zijn dankbaar en blij dat de echo opnieuw aantoonde dat in het hart alles goed is! Prijs de Heer! Hij is erbij! Aan Hem alle eer!

Woensdag 22 Maart

Goed nieuws!!!

Sebo krijgt dit weekend de laatste antibiotica, beide soorten. Dan gaan ze ook de PICC-lijn verwijderen en......

Tadaaaaa, dan mag hij zondag naar HUIS!!!🥳🥳🥳

Wil je hem/ons thuis bezoeken dan ook eerst overleg zodat we niemand tekort hoeven te doen doordat het te druk wordt of anderszins niet uit komt. 

We zijn iedereen die op welke manier dan ook mee-geleefd/-gezorgd heeft enorm dankbaar maar bovenal zijn we Vader God dankbaar voor gebeden die Hij zo overvloedig verhoord heeft. Hij heeft ons geen seconde uit het oog verloren en heeft ons in Zijn Vaderhand stevig vast gehouden.

HIJ was en is er steeds bij!

Halleluja, Maranatha, Prijs de Heer!!

Hier nog wat gegevens:

PICC-lijnen gezet op:

1) 09-02 in de linker lies

2) 13-02 in de rechter bovenarm

3) 23-02 in de nek, rechts

4) 02-03 in het linker sleutelbeen

5) 10-03 in de rechter bovenarm

PET-SCAN: wo.15-02

Goedaardige tumortjes in de kaak, rechteronderbeen en hart.

(Hart is schoon verklaard)

ANTIBIOTICA:

Fluconazol 2 x dgs. 08:00u.-20:00u.

PIKLIJN I/D NEK GEZET DOOR:

DR. OZDENIER.

MOGELIJKE NIEUWE ZALF:

Triamcinolon

Bij thuiskomst helemaal schoon en gaaf en 69 kg., komende van 96,5!

 Dagboek deel 114, Over kerk, tuin en andere zaken

Enschede, zondag 21-12-2025

Tsja..daar zit ik dan.

Geen idéé welke kant het opgaat, maar dat zien we wel.

Het is alweer een poosje geleden dat ik een dagboekdeel heb geschreven, dus het mot er maar weer es van komme.

Laat ik maar eens beginnen bij 2023.

Eind maart werd ik ontslagen uit het ziekenhuis na een lange periode van zeer ernstig ziek zijn.

Ik mocht echter weer volkomen gezond worden, met bijna 30 kg. lichter dan ooit tevoren. (Ik had járenlang een enorm overgewicht te kampen van bijna 100 kg., waar ik maar 1,66 lang ben!) Één en ander móést wel betekenen dat Vader God nog een taak voor ons had... 

Gezond en met een héérlijk gewicht gingen we samen naar de zondagsdienst van onze toenmalige, kleine gemeente van hooguit 40 personen.

Na enige tijd ontdekten we tòch steeds vaker zaken die niet echt strookten met God's woord en na enkele maanden wisten we ons niet langer op onze plek.

Vrije Baptisten Gemeente "de Schuilplaats"

Het zoeken naar een nieuwe schaapskooi was niet moeilijk; Vader God leidde ons naar ons nieuw thuis, waar we ons al heel gauw àllebei thuis voelden. 

Tot dan toe waren we in twee of drie gemeenten geweest, waar nu eens de één, dan eens de ander zich thuis voelde, maar nooit allebei. 

In deze nieuwe schaapskooi voelden we ons vrijwel onmiddellijk ècht thuis!

Híér zouden we ons samen, of ieder op zijn/haar gebied in kunnen zetten voor de gemeente. Het werd grotendeels samen.

Inmiddels hebben we ons 'vaste plekkie' bij de ouderen en bij de Alpha-cursus. M'n meissie werkt bij de tuinploeg, wij samen in de schoonmaakploeg, en ikzelf mag koken voor de Alpha-cursus en bij diverse andere activiteiten.

We hebben een wakkere jonge, dynamische herder, die gedegen onderwijs geeft. In veel denominaties is het gebruikelijk dat een voorganger òf een herder is, òf een leraar. Het kwam, zéker in het verleden, niet vaak voor, dat een voorganger beiden was.

Maar goed, bij ons is dat wel het geval en je zou misschien denken: "wat goed!", maar vergis je niet: daar kleven bepááld nadelen aan! Voor die herder/leraar...

Die is nl. niet alleen in touw voor en met de ouderlingen, de preken, jongeren en/of ouderen onderwijs e.d., nee..als herder krijgt zo'n voorganger óók nog eens te maken met een heleboel pastorale zaken!

Zulks is dus het geval met onze voorganger. Naast het onderwijs is hij ook nog eens erg druk met de diverse 'schaapjes' in zijn kudde. En eerlijk is eerlijk: dat doet deze jonge vent verdraaid goed! Régelmatig kom ik dingen tegen, waarbij ik ontegenzeggelijk moet denken: "Man, man, man...waar háál je de energie vandaan..! En de liefde..!! Hoe kan het dat één man zóveel liefde heeft en ondanks alles wat hij weet van/over diverse mensen, éven liefdevol en geduldig blijft als altijd?!

Ik snap het niet. Ik geniet er van, maar ik snap er geen bàl van...

Of misschien tòch wel: men kan niet anders dan concluderen dat God's hand zichtbaar, hoorbaar en voelbaar aan het werk is, dóór één persoon heen, mèt de oudstenraad, ...voor de gehele gemeente!

Als dàt nog niet Godeprijzenswaardig is, weet ik het niet meer.....

Goed.

Terwijl m'n Lief en ik dus ook door de week actief mogen dienen in onze schaapskooi, zijn we sinds september '24 ook drukdoende met een volkstuin.

We konden een stuk overnemen van 100 m2 en daar hebben we in '25 de eerste 'vruchten' van mogen plukken.

Sinds mei van dit jaar had Gretha er een stuk bij van 50 m2 en sinds september is dàt stuk plùs het stuk ernaast, samen ook 100m2, van mij.

Gretha gaat op haar tuin de groenten verbouwen en ik op mijn tuin de kruiden.

Dat wordt een heuze siertuin, met uitsluitend eetbare en geneeskrachtige kruiden, bloemen en planten. 

En zo leven mijn meissie en ik steeds meer en meer "off grid". Eigen warmtebronnen, oude gebruiken van vroeger maken we ons eigen en passen we opnieuw toe, zoals wecken en inmaken, zelf kippen slachten, onze eigen kippen en kuikens houden, onze eigen eieren, enz., enz.

Een aanrader van een medechristen

Daarnaast leren we ook meer en meer over de natuur en haar geneeskracht en voedingskracht. Je weet wel, die natuur die we hier direct naast de deur hebben: onze bossen, de weilanden, de slootkanten e.d.

Er groeit en bloeit zóveel in onze onmidde
llijke nabijheid, dat op de één of andere wijze voedzaam en/of geneeskrachtig is, dat we beter kunnen zoeken naar wat giftig is...dan zijn we sneller klaar!

Ènn...zoals ik reeds zei: we zijn allebei supergezond en in beide gevallen is dat óók voor een groot deel te danken aan het feit dat we géén medicamenten meer gebruiken! Als 63plusser ben ik decennia doodziek geweest en ik geloof dat ik met recht uit ervaring spreek, wanneer ik stel dat "geneesmiddelen" niet bestaan, behàlve díé, die Vader God ons in de natuur geeft! Èlk medicament dat überhaupt door de pharmaceutische industrie wordt gefabriceerd, is pèr definitie géén geneesmiddel! Integendeel: ÀLLE medicijnen op de planeet zijn van Big Pharma en zijn uitsluitend en alleen bedoeld om ziek te houden of nòg zieker te maken!! Bedenk dit maar eens: hoe kan het dat er geen medicijn bestaat ZÒNDER zeer negatieve bijwerkingen...?!?!

En hoe kan het dat medicijnen nog NOOIT iemand werkelijk hebben genezen?!?!

Hier slechts drie voorbeelden van ''medigif'' uit mijn eigen leven en voor wie het ongeloofwaardig vindt: ''Onderzoek alle dingen...''

1) Ventolin: voorgeschreven bij astma, bronchitis e.a. longaandoeningen. Ventolin beschadigt de luchtwegen en vermindert de longinhoud!!

-- Resultaat: toegevoegde medicijnen in vaak hogere doses...

2) Imuran: voorgeschreven bij extreme jeuk en hevig eczeem. Imuran is als 'bijwerking' fataal voor zowel de lever als de nieren!!

-- Resultaat: bijzonder verhoogd risico op ernstige en blijvende lever-en nierschade, waarbij dialyse niet uitgesloten wordt...dus: toegevoegde medicijnen!

3) Metoprolol: voorgeschreven bij hartfalen. Metoprolol blijkt bijzonder gevaarlijk en verergert de hartklachten in ernstige mate!!

-- Resultaat: Binnen afzienbare tijd onherstelbare schade aan de Aorta en de hartwand...dùs..operatie en/of méér en duurdere medicijnen!

Ik zou er zó nòg een aantal op kunnen noemen uit mijn eigen, persoonlijke "medicijnvoorschrijvingen", door tal van artsen, maar laat ik me maar bepalen bij datgene wat ik thàns gebruik: niets....

Verder zijn we beiden bijzonder geïnteresseerd in "bushcraft". 

Wat bushcraft is? Iets tussen survival en 'padvinderij voor grote kinderen'. Eigenlijk komt het er op neer, vuur te maken met lokale middelen zonder aansteker of lucifers, op een wijze die van een afstand niet zichtbaar is, veilige, verborgen en droge beschutting maken met wat voorhanden is en voedsel zoeken, hetgeen heel vaak op de meest onverwachte plaatsen is te vinden. Een voorbeeldje: als er geen of weinig water in de buurt is..zoek dan een berk! boor met je mes een klein gaatje in de stam, hang daar een beker onder en voilà..water!

Mòchten we komend jaar hier nog zijn..èn het DV kunnen tussen kerk en tuin door...ach...wie weet..we zien wel.

Tot zover eerst, lieve lezers en lezerinnen..

Ik hoop jullie in een volgend deel wederom te mogen begroeten!

Voor nu eerst:

Vertrouw op God, Hij weet àltijd raad!

Wees gezegend,

Sebo

 Enschede, donderdag 20-02-2025

Dagboek deel 113, Terugkijken..., deel 3.

Welkom terug in deel 3.

Nadat men eenmaal bepaald had om welke bacterie het ging, kon men beginnen met het toedienen van de daarvoor benodigde middelen.

Dat gebeurde via een zogeheten 'piclijn', waar drie uitgangen op zaten, via welke men de troep in m'n lijf kon spuiten.

Na zo'n drie weken in het ziekenhuis te hebben gelegen en vele onderzoeken en tests te hebben gehad, voelde ik me eigenlijk best wel weer een stuk beter. Tijdens een artsen-visite op een donderdagmiddag vertelde ik dat en volgens Gretha en mij kon ik wel weer naar huis.

Het antwoord van de vier of vijf artsen liet éven op zich wachten..

De gezichten drukten langzaam maar zeker bezorgdheid uit en met een diepe, zeer ernstige stem begon de oudste, een professor:

Hij begreep dat ik mij zo goed voelde, maar vertelde dat dat kwam door de medicijnen, die heel veel narigheid onderdrukten. Ons optimisme ten spijt drukte hij ons op het hart dat ik "...héél, héél ernstig ziek was en serieus rekening moest houden met een buitengewoon noodzakelijke, maar gevaarlijke operatie, die echter een slagingskans had van hooguit 3 tot 5 %." Hij legde uit dat de bewuste vleesetende huidbacterie dóór de huid heen, naar het hart was gekropen en daar op en rondom mijn kunstklep was gaan zitten en dat ze die bacterie vooralsnog niet de baas konden worden. 

En daar zaten we dan...

Alle optimisme was weg; er was alleen nog maar die gedachte aan die operatie, die vrijwel zeker niet kon slagen.

Wat te doen? Hoe moesten we ons voelen? Zómaar, out of the blue, werden we genoodzaakt om over doodgaan na te denken. "En hoe moet het dan met jou?" "Moeten we die operatie wel laten doen?" "Is het niet beter om maar gewoon de dingen in de hand van de heer te leggen en gelaten te accepteren dat ik dùs duidelijk eerder sterf dan jij?" "Wat moeten we regelen?" "Móéten we alvast wat contacten leggen met familie, begrafenismensen, ofzo?" "Ik weet niet wat we moeten doen?!" "Dit is niet eerlijk!"

En zo lagen we daar met z'n tweetjes op dat ziekenhuisbed, even met rust gelaten door de zusters die natuurlijk óók inmiddels wisten hoe de vlag erbij stond..

Ik kon mijn lief alleen maar vasthouden alsof ik haar nooit meer los zou laten en zachtjes huilden we ons verdriet uit naar de Here God.

Die donderdagavond gebeurde er iets heel bijzonders.

Ondanks deze doodstijding van de artsen, ondanks onze 'wetenschap' dat ik binnen afzienbare tijd zou sterven...bracht de Here God een diepe, diepe rust over ons. Over Gretha thuis, en over mij in dat ziekenhuis. Zònder het van elkaar te weten, zonder dat we contact hadden met elkaar.

Die vrijdag waren we vrijwel de gehele dag samen. Er was geen enkel onderzoek, we hadden tijd voor elkaar. 

En het werd weekend, en het werd maandag. Die maandagmorgen kreeg ik weer een aantal onderzoeken en 's middags kwam het artsengilde weer op 'visite'. Ze hadden àlle tests bekeken, extra onderzoek laten doen ("Aháá..moest ik dáárom vanmorgen halsoverkop weer naar röntgen...?!") en meerdere buisjes bloed afgenomen en met spoed bekeken....maar er was niets meer te zien..!! 

De oudere professor snapte er niets van: donderdag zag het hart zwàrt van de bacterietroep-en poep en nú...poeff!..in luft aufgelöst..weg...foetsie!

Natúúrlijk waren wij door het dolle heen van geluk! En we zeiden allebei: "WÍJ snappen het wèl! Dit heeft de Here God gedaan! Er is geen andere uitleg of verklaring mogelijk!" De artsen wilden daar uiteraard niet aan..

Natúúrlijk dankten we de Here en (in canon) zongen we, daar..in dat ziekenhuis, psalm 23 De Heer is mijn Herder en we konden alleen maar dankbaar zijn, nòg dankbaarder, nòg dankbaarder! De Almachtige Vader in de hemel was en is blijkbaar nog niet klaar met mij/ons!!

En wat heeft dit alles met ons gedaan?

Hoe zijn we hier uit tevoorschijn gekomen? Wel...in ieder geval als overwinnaars! Dàt moge duidelijk zijn. Verder heeft deze zo moeilijke tijd ons nòg dichter bij elkaar en bij de Heer gebracht.

Sámen een nieuw hoofdstuk beginnen. Een nieuwe gemeente, een schaapskooi waar we, na een poosje 'gelogeerd te hebben' gevraagd hebben of we niet in déze schaapskooi mochten blijven wonen. En dat mocht! Een thuis, waar we ons allebéí thuis voelen en niet, zoals in het verleden, één van ons wel en de ander niet zo.

En hoe de Almachtige dit alles gaat leiden..? Géén idee! Maar wij weten wèl, dat het alleen maar geweldig zal zijn.

Tot slot:

Wàt jij, op dit moment ook meemaakt, wàt je ook doormaakt: wéét dat de Here God erbij is! Hij weet wat je meemaakt, wat je doormaakt en je mag weten, dat Hij dichter bij je is, dan jij weet, denkt of voelt.

Wij hebben geleerd dat God in Zijn Liefdesbrief aan ons maar liefst 365 keer zegt: "Wees niet bang!" "Vrees niet!" Dat is één keer voor èlke dag!

Geloof mij: wij hebben het zèlf gezien en beleefd!

Maranatha!

Sebo

Enschede, donderdag 20-02-2025

Dagboek deel 112, Terugkijken..., deel 2.

Welkom terug in deel 2

Het was in deze periode dat de ziekte exzeem zich helaas hernieuwd openbaarde, in frequentie toenemende en ernstiger mate.

In de zomer van 2022 werd ik verschrikkelijk ziek. Een hele dikke huid, vol wonden, veel..heel veel vocht en dus: veel verband, zalf, schilfers en alles wat men zich nòg kan bedenken. Vreemd genoeg had ik het in hartje zomer bitterkoud! Ik was niet warm te krijgen en àls ik door Gretha een enkele keer' gedwongen' meegenomen werd naar buiten, zat ik in een rolstoel (lopen kon al niet meer), gewikkeld in een dikke legerslaapzak, een M90.  

Tegen het eind van die zomer knapte het weer iets op. Zóveel, dat ik weer kleine(!) stukjes kon fietsen, een heel klein beetje kon lopen met krukken en zelfs enige tijd in een stoel kon zitten, voordat ik weer in bed moest, dat mijn Gretha in de huiskamer had gezet.

Het ging steeds beter en zo kon het bed weer uit elkaar gehaald en opgeborgen worden....om na zo'n drie maanden weer ìn elkaar gezet te worden.

In november '22 werd het zó slecht, dat ik op de logeerkamer (voorkamer) lag en meerdere malen per dag uit bed geholpen en naar de bank gebracht werd. Want zowel het bed als de bank moesten meerdere malen per dag verschoond worden, alsmede de vloer gedweild.

Er was geen hulp en door de ziekte was het niet handig om visite te hebben, die misschien wat hadden kunnen helpen.

Wèl werd er veel gebeden door onze kleine kerkgemeenschap en vrienden en kennissen die gelovig waren!

Het werd echter steeds erger en erger.

Op 9 februari 2023 was de huisarts op bezoek geweest, had een zakdoek voor neus en mond vanwege de lucht en belde een ambulance..

We hadden tot dan toe niet gebeld, uit angst voor wat ze in het ziekenhuis misschien wel niet allemaal zouden toedienen. 

(Ons vertrouwen in de medische stand was gedaald to factor -200 sinds het uitbreken van corona!)

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek ik een bloeddruk te hebben van 56 bovendruk en 39 onderdruk en een hartslag van 130.

Volgens de aanwezige medici had ik dood, of op z'n minst comateus moeten zijn, maar ik was juist glashelder van geest. Zodoende kon ik zien dat een interniste een wat èrg lange wattenstaaf gereed maakte en terwijl Gretha bad en her en der verplegers en verpleegsters bezig waren met mij, zei ik tegen haar:

"Ik hoop niet dat dat een "pcr-test" is?!"

"Jazeker! Dat moet. Voor uw bescherming en de onze en we moeten toch zeker weten of u geen corona hebt."

Ik zag vanuit mijn ooghoek, dat Gretha opschrok uit haar gebed..

"Wel, mevrouw, dat gaan we niet doen! Wij gaan niet meewerken aan wèlke vorm van "corona-handeling-of behandeling" dan ook!"

"Ja maar...dat móét! Het is ook voor ònze bescherming!"

"Wèl...dan gaan we weer naar huis."

"Nee nee..ik bespreek het wel even met mijn meerdere..."

En zo kwam het dat ik in het ziekenhuis lag, eerst op de Interne Geneeskunde, later op de Torax-afdeling.

Ik bleek een levensgevaarlijke vleesetende huidbacterie opgelopen te hebben en die zat met de hele familie lekker knus op míjn kunstklep!

Ik werd helemaal vol gepropt en gespoten met antbiotica, èlke bacterie werd uitgeroeid om zien welk beestje zou blijven staan. 

En als ze díé konden identificeren, konden ze bepalen welke antibiotica nodig was. En omdat het om het hart ging, moest dat gebeuren op de hartafdeling.

Tot zover deel 2. Het gaat verder in DEEL 3

Enschede, donderdag 20-02-2025

Dagboek deel 111, Terugkijken..., deel 1.

Na jaren niet geschreven te hebben, valt er vanzelfsprekend het één en ander in te halen!

Dit wordt dan ook zeker een flinke 'schrijfklus', geknipt in meerdere delen, omdat hetb anders wel èrg lang zou worden...

En dus, laat ik er maar eens een begin mee maken.

De belangrijkste wapenfeiten van de laatste vijf/zes jaren vormen toch wel de coronatijd, een nieuwe gemeente en een slepende ziekte, met als kroon: God's aantoonbare aanwezigheid hierin!.

Allereerst de coronatijd. Natuurlijk heeft een ieder die periode beleefd als 'hels'! Avondklok, lockdown, spuitjes, spotjes over spuitjes, angstzaaierij op mondiaal niveau, versterving, bewuste opsluiting van ouderen en de daaruit voortvloeiende vereenzaming, propaganda op schaamteloze wijze, enz., enz...

Aan het begin van deze periode, maart 2020, werden wij door een zuster attent gemaakt op een gemeente die wèl doorging, ondanks het verbod van de staat. En zo togen wij daarheen en, eerlijk is eerlijk, het was een goede tijd! Veel zaken waren misschien niet helemaal volgens de Schrift, máárr..we konden belijden, prijzen en aanbidden en gemeenschap hebben met elkaar en dàt was zó belangrijk, in een tijd waarin iedereen angstig achterom keek, het volk stelselmatig gepushed werd om dé spuit te halen en uiteraard de bijbehorende "boosters" 1,2,3,4, etc....

Het was een Afrikaanse kerkgemeenschap van hooguit 40 mensen, waarvan het merendeel, zo'n dertig, van Nederlandse makelij. Er was eenheid, een grote saamhorigheid en in elke dienst gelegenheid om naar elkaars getuigenissen/ belevenissen te luisteren. 

En het was vooral het gemeenschap hebben met elkaar, dat voorop stond, samen met kleine bidgroepjes en bijbelstudiegroepjes door de week hier of daar. En ná de zondagse dienst, die van 14:30u.tot 16:30/17:00u. duurde, was er dan altijd de zogeheten "fellowship", waarbij gegeten werd, gekletst en gebeden.

Ja, het was een goede tijd, vol heilzaam belijden en delen waar dat feitelijk niet mocht. 

Tot zover deel 1. Het gaat verder in DEEL 2

Wees gezegend,

Sebo

 Enschede, donderdag 20-02-2025

Dagboek deel 110 - Waarom schrijven?

Waarom schrijf ik eigenlijk?

Voor jou? Voor ''de wereld''?

Zodat mensen ''mij lezen''? Om 'bekend of beroemd of erkend' te worden? Of misschien, zoals in het verleden, 'om te delen'?

Niets van dat alles.

Nou ja..., misschien het laatste nog steeds wel een beetje. 

Maar prímair schrijf ik voor míj, voor mezelf.

Om los te laten, te bevrijden, wat er in mijn geest als het ware 'gevangen' zit. 

Denk bijvoorbeeld aan een tekenaar, een schilder, een beeldhouwer: er zit een beeld, een situatie, een beeltenis in hun hoofd...en dat moet eruit! Zowel in positief, als in negatief opzicht heeft dit tekenen, schilderen, beeldhouwen àlles te maken met emotie. Stèrker nog: het ìs emotie! Één brok emotie, die vaak al langer borrelt om uiteindelijk te ontploffen in een explosie van geestdrift waarin men vol energie 'aan het werk begint'. 

Na verloop van tijd verzwakt die specifieke emotie, het gevoel ebt wat weg..en men gaat even andere dingen doen. Om dan, na enige uren of dagen, hetzelfde gevoel te voelen en weer verder gaan met datzelfde kunstwerk. Want dàt is het, een kunstwerk, een gevoelskunst!

Spelend met spullen zoals potlood, kwast of beitel, bevrijdt men die zo bijzondere gevoelens uit hun gevangenis die 'hoofd' heet...

Schrijven is, voor mij persoonlijk, precies hetzelfde! Waar de tekenaar een potlood hanteert, de schilder een kwast en de beeldhouwer een beitel...daar gebruik ìk een pen.

Ik wilde als kind ooit schrijver worden, maar vond dat véél te hoog gegrepen voor mij, want zó'n hoge dunk had ik niet van mezelf.

Ik schreef echter op alles waar ik m'n handen op kon leggen. Vroeger had je voorin-en achterin boeken altijd een lege pagina. Voor mij!

Een leraar op de ambachtschool, tegen wie ik m'n onmacht eens had geuit, zei ooit:

" Als je de héle dag aan niets anders denkt dan aan zingen; van 's morgens tot 's avonds bezig bent met zingen en denken aan zingen...dan ben je een zanger!

En dat geldt óók voor schrijven, als jij de hele dag dáármee bezig bent, dan ben je een schrijver!"

En eigenlijk geldt dat nog steeds.

Ik heb weliswaar lange tijd niet geschreven, domweg omdat 'de situatie er niet naar was', wàt dat ook moge betekenen...maar het is weer terug. 

En net als met de creatie van een kok, geldt ook hier: voor de één is een gerecht om je vingers bij af te likken, terwijl de ander de neus ervoor ophaalt.

Een schilderij, gedicht, of een beeldhouwerk kan de één diep ontroeren, terwijl de ander denkt: ''tsja...'t zal wel, ìk vind het niks!"

En dus, nogmaals, ik schrijf niet om 'de massa' te bekoren, maar slechts om te bevrijden wat in m'n hoofd of in m'n gevoelens 'gevangen' zit....

Wees gezegend,

Sebo

Enschede, donderdag, 20-02-2025

Dagboek deel 109 - van bastaard tot Koningkind

Een bewerking van één van mijn dagboeken met de oorspronkelijke titel: 

'Geen kind van mijn vader'.

Waarom een dagboek uit 2007 nog bewerken, zou je je kunnen afvragen..

Wel, daar zit een bijzondere en positieve reden achter, maar dat merk je gaandeweg.  

Even een stukje terug:

......

"Dagboek deel 36

Dagboek | 19 December 2007 | 01:01:08

Ik probeer m'n gedachten op een rijtje te krijgen, maar het lukt niet.

Ik voel me kwaad worden, ongeloofelijk kwaad.

Dat m'n moeder me nooit gewild heeft, wist ik.

Dat ze me haatte wist ik ook. Dat ze dat bij elke gelegenheid hoorbaar en voelbaar liet merken, daar draag ik nog de kenmerken van.

Maar waarom?

Waaròm haatte ze me zo?

Ik had haar toch niets gedaan?

Het was toch zeker niet mijn schuld?

Dat ik geboren werd was toch niet mijn fout?

Het was niet mijn keuze om geboren te worden!

Ik droeg al vóór m'n geboorte het label:'ongewenst'.

Klaar. Daar was alles mee gezegd en dat maakte alle andere vragen overbodig.

Tijdens een begrafenis kreeg ik lucht van een gerucht dat blijkbaar al jaren in de familie rondging.

Natuurlijk werd er angstvallig over gezwegen zodrá ik in de buurt kwam, maar uiteindelijk bleek dat er in de familie al jaren over gesproken werd, dat ik geen kind zou zijn van m'n vader. Er was zelfs een mogelijke andere vader 'bekend'. 

M'n beide 'ouders' zijn dood. Laat de hele boel toch lekker rusten, hield ik mezelf regelmatig voor.

Maar zo werkt het niet!

Na 31 jaar kreeg ik een email een vroeger jeugdvriendje wiens moeder ooit mijn moeder's beste vriendin was en één zinnetje sprong eruit:

"...Als ik aan jou terugdenk dan word ik altijd heel erg boos op je moeder, hoe kon ze een fout, een hele grote fout van haarzelf jou kwalijk nemen alsof jij daar verantwoordelijk bent of was.."

Na telefonisch bijgepraat te hebben, vroeg ik hem naar die zin en welke fout hij bedoelde.

Zijn moeder heeft hem voor haar overlijden verteld, dat ik geen kind ben van mijn vader, Egbert (Ep) Hilberts.

BÀM! Zelfs al had ik het wel meer gehoord, toch deed het opnieuw erg veel pijn.

En het zou erger worden:

Mijn moeder had ooit aan haar hartsvriendin verteld dat ze uit geldgebrek en na een zoveelste ruzie met haar man, (voor geld? uit rancune?) met haar schoonvader naar bed was geweest en dat ik daar het resultaat van was.

Ik had hem diverse keren gevraagd in verschillende bewoordingen, maar hij bleef bij zijn verhaal. 

Toen ik een maand oud was, werd mijn "opa", die dus eigenlijk mijn biologische vader was, vermoord en naar verluidt, door mijn 'vader' en zijn zeven jaar oudere broer.

Deze laatste heeft meermaals geprobeerd om mij te adopteren, maar dat werd door mijn 'moeder' stelselmatig tegengewerkt.

Op 30 december 1988 beroofde mijn 'vader' zichzelf van het leven door ophanging.

Een eenvoudige dna-test, samen met mijn halfbroer-oom wees uit dat ik geen kind was van m'n 'vader', maar van mijn 'opa'.

Mijn vader was niet mijn vader en mijn moeder was nooit een moeder voor me geweest...

Dat laatste wist ik, het eerste was tot dan toe slechts een boos gerucht.

Ik was ontzettend blij en dankbaar dat ik het hoorde nádat ik tot bekering was gekomen en niet daarvóór!

Mijn moeder haatte èlke aanblik van mijn persoontje, maar pas decennia later leerde ik dat dat was omdat ze zich bij elke aanblik geconfronteerd zag met haar overspel. Ik was zogezegd de belichaming van haar fout..

En ja, ik heb m'n moeder decennialang gehaat en ik was évenlang doodsbang voor haar, maar toen ik de Heer leerde kennen ontdekte ik dat haat je van binnenuit verteert als een allesverterend vuur. 

Je wordt er lelijk van, zowel van binnen als van buiten.

Ik heb mijn beide ouders vergeven, oprecht vergeven..maar dat heb ik wèl moeten leren. Dat kwam me niet zomaar uit de lucht vallen en daar heb ik dan ook hard voor moeten werken..

Ooit was ik een bastaard, een ràs-echte bastaard:

ongewenst, ongeliefd, onbedoeld..

Tòt ik Iemand leerde kennen die zei:

"ÌK heb jou gewenst, ÌK heb jou lief, ÌK heb jou bedoeld! ÌK ben jouw Vader en níémand anders..en jíj ben MÍJN kind!"

Een kind van de Allerhoogste! Een kind van de Koning der koningen...

een RÀS-ECHT KONINGSKIND!

En zó heeft de Here God lijden toegelaten, zoals Hij dat ook toeliet bij o.a. Jozef, de onderkoning van Egypte; ter vorming..

Bij Jozef, ten behoud van het huis van Israël en bij mij, zodat ik mag meewerken aan de afbraak van jóúw verdriet, jóúw pijn of jóúw haat vanuit míjn eigen ervaringen daarmee.

Hoe ellendig je je ook voelt, hoeveel pijn en/of verdriet je ook hebt: weet dat de Almachtige Vader in de hemel jou ziet en weet wat jij nú meemaakt. Híj kent jou, door en door en weet wat jij nu voelt en doormaakt. 

Nú zie je het misschien nog niet, maar je mag weten dat Hij bij jou is, en dat àlles wat je nú meemaakt niet bedoeld is, maar wèl door de Vader gebruikt wordt om jou te maken, zoals Hij jou bedoeld heeft:

namelijk...fantàstisch.

Wees gezegend,

Sebo