Dagboek deel 116, Nonverbale communicatie

Enschede, 22-09-2026

Stilte...voorgoed.
Dat is het eerste dat in me opkomt.
Misschien is dat maar beter.. Onmogelijk, maar tòch..
Verdrietig. Teleurgesteld en verdrietig, vooral in mijzelf.
Wederom werd ik vandaag geconfronteerd met een steeds duidelijker aanwezig totaal gebrek aan verbale communicatieve vaardigheden.
Oh, zéker, ik kan me uitstekend verwoorden en ik weet precíés wàt ik wil zeggen...maar het komt er niet goed uit.
Ik hoor slecht en dat is opzich al een lastige handicap, maar als ik dan ook nog eens verkeerd en te primair reageer, 
wordt het gebrek wel èrg pijnlijk zichtbaar!
Daar komt bij dat ik nou niet bepaald een 'prettig' voorkomen heb, eerder 'nors', alsof ik boos of sjacherijnig ben en dat maakt dat ik, in combinatie met een erg drukke lichaamstaal en een onprettig stemgeluid, blijkbaar altijd 'fel' overkom. En dus zal iemand die mij niet kent mij als gesprekspartner al gauw mijden.

Ik wil zóveel zeggen..
Ik heb zóveel te vertellen..maar de schoonheid van een onderwerp valt in het niet bij mijn voorkomen-en stemgeluid.

En dus...rest mij eigenlijk weinig meer dan mij terug te trekken in stilzwijgen. Laat mijn geschreven woorden voortaan maar voor mij spreken!
Het speelt al langer, véél langer. Maar steeds weer drukte ik het gevoel maar gewoon weg.. "Niet bij stilstaan..verder gaan.."
Vandaag weer.
Mijn vrouw en ik waren bij de bijbelstudie en onze voorganger had een onderwerp uit Titus.
Zijn prettige stem, grote kennis en zijn dynamiek maken altijd dat ik praktisch aan z'n lippen hang. Hij vertelt erg boeiend en levendig en zo vol geloof. 
Ik wilde hem bedanken..ik wilde iets zeggen.. maar ik durfde niet. 
"Als ik maar niks fouts zeg..!"
"Maar wat, als het verkeerd overkomt?"
"Als ie het maar niet verkeerd opvat."
Tsja..en toen was 'het moment' voorbij...en anderen spraken hem aan.

Vroeger.
1962-1992.
Een tijdspanne van dertig jaar waarin ik leefde onder het juk van mijn moeder.
En hoewel we nu vierendertig jaar verder zijn en ik bevrijd ben, worden de littekens ervan steeds weer opnieuw zichtbaar.
Een welhaast bovenaardse faalangst is daar één van en die uit zich te pas en te onpas, in allerlei vormen.
Dit lijkt misschien één grote jammerklacht, 'gejeremieer' (Jeremia's Klaagliederen), maar wees gerust: dat is het niet!
Natuurlijk maakt mijn verbale onvermogen mij verdrietig, maar ik weet waar het vandaan komt en dat ik er niets aan kan doen. Het is zogezegd 'niet mijn schuld'.

En dus, verdergaan.
Mezelf meer en meer concentreren op mijn schrijven, dáár kan ik mezelf tenminste veilig en compleet in kwijt!
En wie het lezen wil, die leest het en wie dat niet wil...mist het..

Gods zegen,

Sebo